নতুন দিল্লী: ভাৰতবৰ্ষত তামাকৰ ধ্ৰুৱশ্ৰী বা জাল এতিয়া বিভিন্ন ৰূপত বিয়পি পৰিছে—চিগাৰেট, বিড়িৰ পৰা আৰম্ভ কৰি গুটখা, খৈনী, জৰ্দা, পান মছলা আৰু হূকা পৰ্যন্ত। দেশৰ প্ৰতিটো কোণত, চিকিৎসালয়ৰ কেঞ্চাৰ ৱাৰ্ডৰ পৰা ঘৰুৱা পৰিৱেশ আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰলৈকে ইয়াৰ মাৰাত্মক প্ৰভাৱ স্পষ্ট হৈ উঠিছে।
চিগাৰেট আৰু অন্যান্য তামাক উৎপাদন আইন (COTPA) ৰ পঞ্চম ধাৰাৰ অনুসৰি তামাকজাত সামগ্ৰীৰ প্ৰত্যক্ষ বা পৰোক্ষ বিজ্ঞাপন সম্পূৰ্ণৰূপে নিষিদ্ধ। চৰকাৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় তামাক নিয়ন্ত্ৰণ কাৰ্যসূচীয়েও একেই কথা কয়, তথাপিও বজাৰত ইয়াৰ প্ৰচলন বন্ধ হোৱা নাই।
স্বাস্থ্যৰ ওপৰত মাৰাত্মক প্ৰভাৱ
জম্মুৰ ষ্টেট কেঞ্চাৰ ইনষ্টিটিউটত চাম্বাপুৰৰ ৭৪ বছৰীয়া আব্দুল কাইয়ুমে বিগত পাঁচ দশকতকৈও অধিক সময় ধৰি ধ্ৰুৱপান কৰাৰ ফলত ফুচফুচৰ কেন্দ্ৰত চিকিৎসা গ্ৰহণ কৰি আছে। তেওঁৰ মতে, তামাক সেৱনে তেওঁৰ জীৱনৰ প্ৰায় ২৫ বছৰ হ্ৰাস কৰি দিলে। সাধাৰণ হূকা টনাৰে আৰম্ভ হোৱা এই অভ্যাস পিছলৈ চিগাৰেট আৰু বিড়িলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল। বৰ্তমান তেওঁ অলপ খোজ কাঢ়িলেই উশাহ ল’বলৈ কষ্ট পায়।
উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলতো তামাকৰ এই বোজা একেবাৰে স্পষ্ট। গুৱাহাটীৰ বি. বৰুৱা কেন্সাৰ ইনষ্টিটিউটৰ তথ্য অনুসৰি, ৰোগীসকলৰ এটা ডাঙৰ অংশ মুখৰ কেন্দ্ৰত আক্ৰান্ত হোৱাৰ মূল কাৰণ হৈছে তামাক সেৱন। দেশজুৰি প্ৰতিবছৰে প্ৰায় ৬০,০০০ ৰ পৰা ৭০,০০০ নতুন মুখৰ কেন্দ্ৰৰ ৰোগী চিনাক্ত হয় আৰু প্ৰায় ৪০,০০০ লোকৰ মৃত্যু ঘটে।
জীৱিকা আৰু সামাজিক সমস্যা
বহু পৰিয়ালৰ বাবে তামাক উদ্যোগ বা বিড়ি তৈৰী কৰাটোৱেই হৈছে একমাত্ৰ উপাৰ্জনৰ উৎস। স্বাস্থ্যৰ ক্ষতিৰ কথা জানিও আৰ্থিক সংগ্ৰামৰ বাবে তেওঁলোকে এই কাম এৰিব নোৱাৰে। আনহাতে, কেৰালাৰ দৰে ৰাজ্যত পৰম্পৰাগত বিড়ি উদ্যোগ হ্ৰাস পোৱাৰ লগতে তামাক সেৱনৰ হাৰো হ্ৰাস পাইছে বুলি চৰকাৰী পৰিসংখ্যাই প্ৰকাশ কৰিছে।
মধ্যপ্ৰদেশত গুটখা নিষিদ্ধ কৰাৰ পিছতো তামাক আৰু আনুষঙ্গিক সামগ্ৰী পৃথক পেকেটত বিক্ৰী কৰি নতুন "জুগাড় গুটখা"ৰ চলন আৰম্ভ হৈছে, যিয়ে আইনী ফাঁকসমূহ স্পষ্ট কৰি তোলে।
পৰিসংখ্যা আৰু ভৱিষ্যতৰ প্ৰত্যাহ্বান
বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থা (WHO) আৰু অন্যান্য গৱেষণা অনুসৰি, ভাৰতত প্ৰাপ্তবয়স্ক তামাক ব্যৱহাৰকাৰীৰ সংখ্যা ২৬৭ নিযুততকৈও অধিক। ইয়াৰ ভিতৰত ২৬ শতাংশই ধূপযুক্ত সামগ্ৰী আৰু ৭৪ শতাংশই ধূপহীন সামগ্ৰী (যেনে- খৈনী, গুটখা, জৰ্দা) ব্যৱহাৰ কৰে। সমগ্ৰ দেশত প্ৰতিবছৰে প্ৰায় ১৩.৫ লাখ লোকৰ মৃত্যু তামাকজনিত কাৰণত ঘটে।
এই সমগ্ৰ পৰিস্থিতিয়ে প্ৰমাণ কৰে যে কেৱল আইন প্ৰণয়ন কৰিলেই নহয়, বৰঞ্চ জনসচেতনতা বৃদ্ধি আৰু আইনী ফাঁকসমূহ বন্ধ কৰাৰ জৰিয়তেহে এক সুস্থ সমাজ গঠন কৰা সম্ভব হ’ব।
